Social Sciences and Humanity Studies Academic Blog

Boys you want to tie up with

Posted in assignment, love and Relationship, My life, Satirical and humorous by Shekhar on May 20, 2010

What types of guys Nepali girls often fall for? Isn’t it a interesting thing to know? Well, even girls might be unaware of what type of boys they have fallen or wish to fall, so let’s sneak to the two categories of Nepali guys with whom, generally, most of the Nepali girls crave to tie-up with. Classification of this sort may seem absurd but activity of guys often speaks a lot about choices and opportunities of their love-relationship.

If you see any tough guys who, most of the time, are glued to their i-pod, laptop or mobile fall under this Care-Free Type (CFT) what Nepali girls like to tag as ‘Houde’ in Nepali. You may find him physically fit with perfect body shape and acceptable height, if not  rigid stare and ‘Who cares anyway?’ look. These guys are very choosy and always hunting for girls who are very sociable, talkative and annoying because they want to secure their space in the relationship and compensate for what they lack since childhood or what they want to have in future.

CFT guys often prefer to look trendy. We  get to see their T-shirts printed with foreign music bands and not to forget, their pants are torn at the knee level which make them look like a star in the eyes of Nepali girls. If i am not mistaken, CFT guys prefer to have dread hair, expose tattoos in their arms and own a 220 CC PULSAR bike. Such guys are undoubtly standoffish except in parties or coincidence meet, but once you hang-out with him, you are going to get what you wanted. Girls find very thorny to break the ego of CFT guys. Be sure, these guys are never after the beautiful girls but the one who stands out in the crowd in terms of economy and social status. Don’t expect smile from such guy in a single glance or you may have to endure embarrassment in your friends circle, making you vulnerable to fall for him.

CFT guys are found to be already involved in confrontational situation, so girls may be the scapegoat of their aggressive and violent manner. If you have already  fallen for such guy, than you are going to regret a lot because either your relationship is going to end up with a nice break-up party or he will ditch you to catch another girl.

Ah! here comes another Decent Guys Type (DGT), some girls always dream for, a clean and tidy, regular and conscious guy who is responsible for every deeds he takes under his charge. This is often rumored as ‘Kya Ramro keta’ among Nepali Girls. Stupid girls may find him boring and sluggish but his patience, silence and questioning traits may be mistakenly taken as his either weakness or lack of fashionableness. But some girls are very clever and intelligent, they often track such guy without his awareness and catch-up easily with him which paves a safe way to their happy and prosperous life. Girls might misunderstood DGT’s all-time sneers as a green signal to fix up dates which often result in those girls swallowing snickers (chocolates) lonely to mitigate their temporary depressions. Once such guy fall for a girl then he is going to make her stick to him for his  whole life, unlike short-term relationship in the case  of DGT.

CFT guys are often swayed by fantasized thoughts as presented in hollyhood movies and exaggerated advertisements but DGT’s are all-time practical, conscious and intelligent.

CFT guys are dependent, often manifest their loneliness in the absence of their intimate circle and find difficult to adjust with strangers while DGT guys are very independent  and can make themselves comfortable in any kind of environment.

CFT guys are coward, messy and reckless while DGT guys are influential, brave and watchful about anything going on around them.

Now,  choosing DGT or CFT  is Nepali Girl’s cup of tea, so i wonder which type of guys Nepali girls want to tie up with. What say?

Advertisements

भ्यालेन्टाइन डे मनाइयो चटक नियाल्दै

Posted in Culture and Society, love and Relationship, My life, Satirical and humorous by Shekhar on February 22, 2009

संगीत आफ्ना खुट्टा लाठ्ठीमाथि राखेर हिड्दै , ढोल बजाउदै ।

संगीत आफ्ना खुट्टा लाठ्ठीमाथि राखेर हिड्दै , ढोल बजाउदै ।

“वाहिर वाहिर जती नै तीनको चटकको रमाइलोपन इन्जोय गर्दै मुख च्यात्दै हासेपनि भित्र-भित्रै भने हामी गम्भिररुपमा प्रेरित भइरहेका थियौं  र अहिले पनि छौं ।

बसको सिटमा आखाँ तन्काई- तन्काई हेर्छु, बाटोका छेउँ-छाउँमा फर्केर हेर्छु, अनि वाक्क लागेर रेस्टुरेन्टको बार्दलीतिर चिहाउँछु, जताकतै जोडीहरू छ्याप्-छ्याप्ती । एउटा केटिको त एउटा हातमा गुलाबको फुल, अर्को हातमा त्यसको ब्वाई फ्रेन्डको हात देखेँ, अलिकति “जिअलस” त हुने नै भएँ, “आज भ्यालेन्टाइन डे भएर हो, नतरी कती दीनपो टिक्ला र ती जोडिहरुको लाइफ केमीस्ट्री भित्र-भित्रे मेरो मुटु अटसमटस भइरहेको थियो । आफ्नो हात हेर्छु , दाइने हात दाइने गोजिमा अनी बाँया हात बाँया गोजीमा ।

कोटेश्वरको जेब्रा क्रसिङ्गबाट बाटो काट्दै थिएँ, झन्नै पलसर बाइकमा मच्चिदै आएका एक जोडीले ठोकेनन्, हुन पनि त्यो दिन तीनकै थियो, अरूको त बालै भयो नी तिनीहरुको लागी ।

रनीया चटक देखाएपछि आफ्नो पारीश्रामीक माग्दै ।

रनीया चटक देखाएपछि आफ्नो पारीश्रामीक माग्दै ।

आधुनीक युगका सच्चा प्रेमीका प्रतिमुर्तीका रुपमा उक्सीन चाहने त्यो भिडमा म आफुलाई एक्लो तर नितान्त अलग्ग महसुस गरिरहेको थिएँ । कसरी मनाउने त भ्यालेनटाइन डे? आफैलाई प्रश्न गर्दा एकछिनसम्म त अनुत्तरित नै भएँ । फेरी मनमनै निर्णय लिएँ, ” आज त कमसेकम केही विशेष काम त मैले गर्नै पर्छ ।”

धुलिखेलबाट काठमाण्डौतर्फ जाँदा बाँयातिरको सिटमा बस्दा एउटा विशेष अनुभव हुन्थ्यो । जडिबुटी पुग्नुअगाडी एउटा पुल छ जसको तल मनहरा खोला बग्दछ । कोटेश्वरको जामले गर्दा सवारी साधनहरु मनहरा पुल भन्दापनि अझ टाढा लोकन्थलीसम्म लामबद्ध भएर बस्नुपर्ने स्तिथि काठमाण्डौबासी, भक्तपुरबासी र काभ्रेपलान्चोकवासीको लागी नौलो थिएन । जामको बेला सुस्तरी बस मनहरा पुलबाट पास हुन्थ्यो र मेरा आँखा मनहरा खोला ओरीपरी अव्यवस्थितरुपमा छरीएका बस्तीतर्फ केन्द्रित हुन्थे । त्यहीबखत अनेकौ प्रश्न, खुलदुली अनी असन्तुष्टिका जालमा म जाल्लिने गर्थें ।

कहाँका मान्छे रहेछन् ? त्यस्तो सुङ्गुर बस्नेजस्तो फोहोर ठाउँमा कसरी बस्न सक्छन होला ? बाँचेपनि कस्तो जिवन, न आजको अत्तोपत्तो छ न भोलिको । एकपटक त एउटी अधवैँसे आईमाई त्यही खोलाको तटमा  नुहाउदै गरेको द्रष्यमाथी मेरा पापी आँखा परे, त्यो ढल मिसिएको कालोनकालो पानी आँफ्नो आँङमाथी खनाएको सम्झदा मात्रै पनि मन-मस्तिष्क सिरिङ्ग भएर आउँछ । कहिले कहिले त भारतका विहार-समुदायका जस्ता देखिने ती काला वर्णका वासिन्दाहरू दुई हातको लुङ्गी हल्लाउदै हिँडेको देख्दा कन्रट्टी तात्तेर आउथ्यो । “कस्ता धोती रहेछन् ? हाम्रो देश धोस्त पार्ने यिनै धोतीहरू हुन्”, मनमनै गनगन गर्थेँ ।

तर सत्यदेखि म धेरै टाढा थिएँ । वाहीरीरूपमा जे देखिन्छ, त्यसलाई देखेर जे अड्कल गरिन्छ अनी त्यो अड्कललाई सच्याईसँग तुलना गर्दा आकाश-पातालको फरक भेट्टाइन्छ । यो सत्यको श्रृंखला यहीनेर सकिदैन । आफ्नो अरूप्रतिको खोक्रो द्रष्टिकोण अनी आफ्नो कुनै विषयप्रतिको अबोधपनाको आभाष हुन थाल्छ । घमण्ड, द्वेष र रागजस्ता विकारहरूले आफुलाई भित्र भित्रै खाएको महसुस गर्न सकिन्छ ।

यसरी म र शहील वस्तीतर्फ आफ्ना खुट्टा लम्कायौं । म संग गोजीमा एउटा मोटोरोल्ला मोवाइल थियो । पर्स नबोक्ने भएकोले मैले पैसा मेरो कालो ज्याकेटको चैन भएको पोकेट मा राखेको थिएँ, धेरै थिएन ३-४ सय मात्र थियो । अनी सबै महत्वपुर्ण हामी संग ह्यान्डि क्यामारा थियो । खास त्यस मनहरा बस्तीतीर जाने प्रेरणा पनि शहीलकै थियो । वृत्त चित्र (Documentary)    बनाउने उदेश्यकासाथ केहि फुटेज लिनु पर्ने भएकोले यस भ्यालेनटाइन दीनलाई त्यही काममा fully dedicate गरेका थियौं ।

संगीतले पछाडी ढोल बजाउँएको शुरमा रनीया आफ्ना डान्स स्टेप देखाउदै ।

संगीतले पछाडी ढोल बजाउँएको शुरमा रनीया आफ्ना डान्स स्टेप देखाउदै ।

त्याहाँका छरस्पष्टरुपमा बसीरहेका अनेकौं परीवार मध्य हामीले भेटेका ३ परिवार भारत बासी रहेछन् । हैद्राबादको कानपुरको एउटा गाँउबाट आएका ती तीनपरीवारले कोही भगवानको मुर्ती बनाउँदा रहेछन्, कोही दैनिक मजदुरी गरेर जीविको पार्जन गर्दा रहेछन्, कोही नजकिकै खोलो नजिक गिट्टि कुट्टा रहेछन् ।

तर होम्रो ध्यान भने ती चटक देखाउने २-४ जना बालवालीकामाथि थियो जो त्यसै परिवारका सदस्य थिएँ । एकजना बालकको नाम संगीत थियो र अर्को साको वालीकाको नाम रनीया थियो । थर सोध्ने हिम्मत हामीमा थिएन ।  डाङ् डाङ् र डुङ् डुङ् गर्दै ढोल बजाउँदै सडक ओरीपरी खाली ठाउँमा चटक देखाउने ती वाल वालिकाको मीहिनेत र कलाको प्रशंसा मेरा शब्दमा सिमित गर्न नमिल्ने भएकाले म यति मात्र भन्छु की यती सानै उमेरमा आफै मिहिनेत गरेर आफ्नो र परीवारको जीवन-गुजारा गर्ने तिनको आत्म स्वामीभानबाट म र शहिलले चाँही पक्कै सिक्यौं । हामीले विहानदेखि साझसम्म तीनीहरूको हरेक कृयाकलापको निरिक्षण गरेका थियौं । वाहिर वाहिर जती नै तीनको चटकको रमाइलोपन इन्जोय गर्दै मुख च्यात्दै हासेपनि भित्र-भित्रै भने हामी गम्भिररुपमा प्रेरित भइरहेका थियौं  र अहिले पनि छौं ।

पहिलो क्षणमा जब हामीले ती चटक देखाउने बालकहरूसंग नजिकिन प्रयास गर्यौं । हामीलाई डर थियो कि कतै उनीहरूले हामीलाईपनि अरू लुटेरा, डाँका, किड्नी स्मग्लर, वालवालीका शोषकलाई जस्तै औला ठडाएर पन्छाउने हुन की भनेर  हाँसो ठट्टा गरेर जिग्री वन्न खोज्यौं । जब तिनीहरूले आफ्ना फोटो देखाउन त थाले तब हामीले चाल पायौं, यिनीहरूलाई फोटोप्रति खुब शोख रहेछ, अनी हामीले तिनीहरूको प्रत्ययक क्षणलाई क्यामारामा कैद गर्न थाल्यौं । समय समयमा ति फोटोहरू तिनीहरुलाई देखाउनु पर्ने थियो तर बेट्री चाडो सकिने भएकोले खाली-कालो ब्लाङ्क स्क्रीन देखाएर तीनीहरूलाई रोमाञ्चीत पार्नु पर्दथ्यो । कतै हामीले तीनीहरूको टेक्नोलोजीसम्बन्धि अज्ञानताको नाजायज फाइदा त उठाइरहेका छैनौं । मलाई भित्र भित्रै डर लागीरहेको थियो, की कतै तिनीहरूले हामीलाई बीचमै एभ्वाइड गर्ने हुन की भनेर । तर भाग्यवंश हामीले तीनीहरूको एक दिनको पुरै कृयाकलापको भिडियो फुटेज लियौं ।

म भित्र- भित्रै खुशी थिएँ । दूई कुराले मेरो मन प्रशन्न थियो । एउटा त मैले ती सुकुमवासी वालकहरुवाट धेरै कुरा सिक्न पाएका थिएँ जो शब्दमा मात्र सीमीत गर्न खोजेभने मेरो भ्यालेन्टाइन दिनको मिहिनेतको अपमान हुन्छ । अर्को मैले आफ्नो ब्लकको लागी एउटा पोष्ट पाएको थिएँ ।

रनीया र तीनका भाइबहीनि संत फोटो खिच्दै म ।

रनीया र तीनका भाइबहीनीसंग फोटो खिच्दै म ।

तिम्रो सम्झनामा

Posted in love and Relationship, My life by Shekhar on January 30, 2009

(अत्यन्त जरुरी सुचना : म सेखर के सी अब मार्च, २००९ पछिमात्र ब्लग अपडेट गर्नेछु । एक महिना बाहिर जाने काम परेकोले ब्लगमा नयाँ पोष्ट गर्न नपाउँदा मेरा प्रिय पाठकहरूलाई चित्त नबुझे क्षमायाचना पनि माग्दै तलको कविता छोडेर एक महिनाको लागी बिदा हुन चाहन्छु । )

जिउने छु केवल आँशु पिएर तिम्रो सम्झनामा

जिउने छु केवल आँशु पिएर तिम्रो सम्झनामा

यो कविता मैले कक्षा ७ मा पढ्दा लेखेको थिएँ । अहिले म स्नातक दोस्रो वर्षमा अध्यरत छु, अलिकति सान्दर्भिक भएकोले साथीहरूसँग सेयर गर्नु मन लाग्यो ।

सुन्न पनि सक्नुहुन्छ  http://www.mypodcast.com/members/file-371851

(अथवा ईन्टरने स्पीडको समस्या छ भने आफ्नो कम्प्युटरमा सीधै Download गर्न सक्नुहुन्छ । )

प्रेमको आभाष नपाउँदै टाढिएको त्यो तिम्रो मन

सम्झदा मात्रै पनि बलिन्द्र आँशुका धारा झर्छन ।

तिम्रो सम्झनामा डुवेर निदाए पछिका ती सपनाहरु

विपनीमा कल्पिदा मात्रै पनि म कति रोमाञ्चित हुन्थेँ ।। (more…)

Virtual Victory III

Posted in love and Relationship, My life by Shekhar on January 27, 2009

The Murderer and the Murdered.

The Murderer and the Murdered.

A 41 year old husband murdered his 26 year old wife mercilessly with the knife. Do you know what the reason was? His wife changed her relationship status from “In relationship” to “single” in one of the most popular social networking site Facebook, and that become the sole reason of her untimely death. ( For more detail click here)

For a while the news was hard to believe. How could a husband or let say any man would kill somebody just because of the funny activities in Facebook? As far I am concerned, (more…)

तपाईको ग्रल फ्रेन्ड छ की नाई ??

Posted in Audio gallery, love and Relationship, My life, Satirical and humorous by Shekhar on January 25, 2009

यो मैले सोधेको हैन है । मेरा आत्मीय मीत्र आशीष लुईटेलले सोध्नु भएको हो । एउटा एफ-एम  कार्यक्रममा उहाँ कार्यरत हुनुहुन्छ ।

प्रस्तुत छ उनको कार्यक्रम । ध्यानसँग सुन्नुहोस है त —- http://www.mypodcast.com/members/file-368475 click play or  To download click here

आशिष लुईटेल काठमाण्डौ विश्वविद्यालयमा ईन्जिनियरीङ् सङ्कायमा अध्यनरत हुनुहुन्छ ।

आशिष लुईटेल काठमाण्डौ विश्वविद्यालयमा ईन्जिनियरीङ् सङ्कायमा अध्यनरत हुनुहुन्छ ।

Virtual Victory II

Posted in love and Relationship, My life, Satirical and humorous by Shekhar on January 22, 2009
Facebook one of the stongest social networking site in the world

Facebook one of the stongest social networking site in the world

I first felt a strong jerk of virtual victory when I face people in facebook. The people with different but peculiar thought, portraying diverse mood, their interest and their unstable status and not to forget their jargonic comments on photo sometime irritating and most often humorous. My eyes stuck on those bunch of fellas especially (more…)